میلیون ها کودک در ایالات متحده غذای کافی ندارند


“تغذیه اساس سلامت است. درست مانند مسکن ، غذا نیز باید از حقوق بشر باشد. “

این ممکن است به عنوان یک حقیقت مسلم به نظر برسد ، اما 13 میلیون کودکی که انتظار می رود امسال ناامنی غذایی را تجربه کنند در واقعیت بسیار متفاوتی زندگی می کنند. این کودکان نمی توانند به طور مداوم به غذای مغذی کافی برای تغذیه بدن خود برای رشد و نمو طبیعی و زندگی سالم و فعال دسترسی داشته باشند. غذا چیزی است که تأمین آن برای خانواده ها دشوار است.

هنگامی که کودکان غذای کافی ندارند ، عواقب آن شدید است. کودکانی که گرسنگی را تجربه می کنند ، بیشتر به بیماری های خاصی مانند آسم مبتلا می شوند. اختلالات رشدی مانند مهارت های زبانی و حرکتی ؛ و چالش های اجتماعی و رفتاری ناامنی غذایی می تواند باعث ایجاد اضطراب و رفتارهای نامنظم در ارتباط با غذا مانند حذف وعده های غذایی و پرخوری شود. از آنجا که ابتکار ما برای سالم و آمادگی برای یادگیری پاسخ داده است ، گرسنگی می تواند منجر به عقب ماندگی کودکان از مدرسه شود – تمرکز هنگام گرسنگی یا سردرد به دلیل نداشتن غذای کافی برای شما دشوار است. برای مراقبت کنندگان ، استرس و ناراحتی ناشی از گرسنگی بر فرزندان آنها نیز تأثیر می گذارد. اگر در چند سال اول زندگی کودک و خانواده اش با کمبود غذا دست و پنجه نرم می کنند ، ممکن است عوارض آن بیشتر باشد.

مانند همه مسائل بهداشتی در این کشور ، تفاوت بین هویت های نژادی به دلیل نژادپرستی سیستمیک وجود دارد: در حالی که 1 در 12 نفر ، در حالی که مردم در خانه های دارای غذای ناامن زندگی می کنند ، این تعداد برای لاتین ها 1 در 6 ، برای سیاه پوستان 1 در 5 و 1 است. برای 4 برای هندی ها

به گفته فادیلا ، اطمینان از دسترسی همه کودکان و خانواده های آنها نه تنها به عنوان یک حق ، بلکه برای سلامتی و آینده تمام خانواده ها ضروری است.

به دلیل از دست دادن شغل و کاهش در طول همه گیری COVID-19 ، واقعیت گرسنگی در یک سال و نیم گذشته برای بسیاری از کودکان دیگر به واقعیتی غیرقابل تصور تبدیل شده است ، به طوری که برخی از برنامه های شریک ما ذخیره و تحویل غذا را به طور دائمی ادغام می کنند. خدمات در تجارت خود

“والدین نمی توانند کار کنند و باید زنده بمانند. در نهایت ، آنها کیفیت غذا را فدای ارائه غذای فرزندان خود در تمام ماه می کنند ، “فادیلا توضیح می دهد. “این می تواند در بلند مدت بر رشد و ترجیحات غذایی آنها تأثیر بگذارد.”

در برنامه Fadhylla ، تیم بلافاصله متوجه نیاز فزاینده به غذا با شروع همه گیری شد. آنها انبارهای غذای خود را قبل از همه گیری گسترش دادند و علاوه بر این ، مستقیماً غذا را به بیمارانی که نمی توانند سفر کنند یا در پناهگاه های مناطق دور افتاده شهر با استفاده از وانت های CHF پشتیبانی کنند ، تحویل دادند.

در جنوب اورلاندو ، فلوریدا ، کودکان همین مشکل را دارند. همکاران ما در کلینیک سیار مدرسه Teen Xpress به طور استراتژیک از خطوط توزیع غذا در مدارس محلی بازدید کرده اند. در یکی از آن دیدارها ، آنها با تینا 11 ساله آشنا شدند. در طول معاینه پزشکی تینا ، آنها در مورد سلامت روانی و نیازهای خانواده اش پرسیدند. آنها دریافتند که پرستاران او در طول بیماری همه گیر شغل خود را از دست داده اند ، حمل و نقل محدودی دارند و منابع غذایی کافی ندارند. آنها یک بسته غذایی به خانواده تینا اهدا کردند ، تحویل منظم غذا را ترتیب دادند و برای ادامه نیازهای آنها ، دیدارهای مجازی برنامه ریزی کردند.

ماریا کنترراس ، هماهنگ کننده مراقبت کنندگان در برنامه شریک خدمات سلامت خانواده ما در آیداهو ، می گوید: “اگر نیازهای اساسی شما برآورده نشده است ، به احتمال زیاد نمی توانید سایر نیازهای سلامتی خود را برآورده کنید.” ماریا و تیمش همچنین متوجه افزایش نیازهای غذایی در بیماران خود شدند. با کمک مالی صندوق سلامت کودکان برای نیازهای اجتماعی مرتبط با سلامت در دوران همه گیری ، برنامه مری توانست جعبه های غذا را برای خانواده های نیازمند تهیه کند. هر جعبه یک خانواده چهار نفره را با حداکثر 14 وعده غذایی تغذیه می کرد و حاوی دستور العمل هایی با استفاده از غذاهای همراه بود.

در حال حاضر در هجدهمین ماه از این همه گیری ، که دیگر بهبودی در چشم نیست ، سیاست های فدرال و ایالتی این نیازهای عظیم ایمنی غذا را برطرف نمی کند. رئیس جمهور بایدن افزایش 25 درصدی برنامه کمک های غذایی تکمیلی (SNAP) را که در ماه اکتبر اجرایی می شود تشویق کرد. 42 میلیون آمریکایی در برنامه حضور دارند و 43 درصد آنها کودک هستند. در نیویورک ، هر خانواده مدارس دولتی بین 820 تا 1320 دلار به کارت EBT برای بازپرداخت هزینه وعده های غذایی مدرسه که در طول همه گیری آموزش از راه دور از دست رفته بود ، ارسال شد.

در خطوط اول جامعه ، ارائه دهندگان ما نیز تسلیم نمی شوند. ماریا می گوید: “بسیاری از بیماران بسیار سپاسگزارند که غذا روی میز داشته باشند تا بتوانند برای فرزندان و خانواده های خود غذا تهیه کنند.” “برخی حتی گفتند” تو زندگی من را نجات دادی “، زیرا آنها هیچ ایده ای نداشتند که کجا بروند ، چگونه شروع کنند. این داستانهای زیادی است که به دست می آوریم.”



دیدگاهتان را بنویسید